خورشید آدینه

ای غایب سپیده ونور کجایی که ظالمان عالم چیره گشته اند ...

کجایی که پرندگان غربت بی آشیان مانده اند، کجایی که تشنگی از دیدار باران به دراز کشیده است.

روزنه های وجودمان ملتمس دعای توست و دریای بی کران انتظار، ما را غرق بی تابی خویش کرده است.

صبح وظهروغروب در سر زمین دلمان واز دریای متلاطم وجودمان به ساحل آرامش تو پناه آورده ایم.

دیدگان چشم به راهمان غروب کرد و قلبمان آتشکده ی فراغ شد.

ای خدا صبح تمام عاشقان کی خواهد آمد؟